O Parque Nacional das Illas Atlánticas de Galicia (NO da Península Ibérica) está constituido por catro arquipélagos: Cíes, Ons, Sálvora e Cortegada, formados durante o Holoceno, posteriormente ó último periodo glacial (fai 8000-9000 anos). Coa formación das illas, tres especies de anfibios (Salamandra salamandra, Lissotriton boscai e Discoglossus galganoi) permaneceron illadas das poboacións costeiras máis próximas. Esta recente insularidade das poboacións de anfibios proporciona una boa oportunidade para estudia-los procesos evolutivos particulares que ocorren nas illas, caracterizar xenética e morfológicamente as pobpacións insulares e determina-las presións antrópicas locales que ameazan a persistencia dos anfibios nestas pequenas poboacións prósimas á costa. Neste artígo resumimo-los resultados e conclusións do traballo realizado durante 2004-2006, co objectivo de: i) determina-lo estado das poboacións de anfibios nas illas atlánticas; ii) levar a cabo análises filoxenéticas das poboacións vivíparas insulares e poboacións vivíparas e ovovivíparas de interior para coñece-la orixe do viviparismo nas píntegas do Parque Nacional; iii) caracterizar mediante análises morfolóxicas e xenéticas as poboacións insulares, comparándoas con poboacións de interior e iv) indica-las principais ameazas dos anfibios, posiblemente responsables de anteriores extincións nas illas. Señalamos así mesmo as accións prioritarias necesarias para evitar ou minimiza-las ameazas locais e mante-las poboacións de anfibios insulares no futuro.

A illa de Cortegada, pertencente ó Arquipélago de Cortegada e incluída no Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia, atópase situada na zona interna da ría de Arousa, fronte da parroquia de Santiago de Carril (Fig.1), pertencente ó concello de Villagarcía de Arousa. A súa situación no interior da ría xusto na desembocadura do río Ulla, fai que a illa estea protexida da ondaxe do océano e presenten un relevo suave (a cota máxima chega ós 18m), onde se intercalan afloramentos rochosos, de relevo baixo, con zonas sedimentarias. Aparecen deste xeito poboacións de algas de zonas protexidas e semiexpostas, que soportan salinidades baixas. Atopáronse antecedentes da presenza das seguintes especies de algas no intermareal da illa de Cortegada: Ascophyllum nodosum, Fucus serratus, Fucus spiralis, Chondracanthus acicularis, Chaetomorpha sp. As marxes Leste e Norte da illa de Cortegada son zona de marisqueo, onde hai bancos marisqueiros, zonas de libre marisqueo e parques de cultivo (Fig. 2), polo que as poboacións de algas desta zona son alteradas para levar a cabo estas actividades. A inexistencia de información cartográfica de vexetación intermareal actual da illa de Cortegada te sido o punto de partida deste traballo: a elaboración dunha cartografía básica a partir de inspeccións visuais e fotointerpretación, empregando un Sistema de Posicionamiento Global (GPS).

Ponse a punto un algoritmo automatizado para a estima de abundancia dunha especie invasora (Zantedeschia aethiopica, cala) a partir de ortomosaicos obtidos por medio dun dron ou RPAs na illa de Sálvora. Compróbase a taxa de éxito do algoritmo a partir dun voo realizado en 2018 e de censos levados a cabo en campo en 54 parcelas por toda a illa e estímase a abundancia en tres áreas da illa en 2020.

Neste traballo elaborase o catálogo da flora vascular do Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas de Galicia mediante a revisión das citas bibliográficas e a exploración do territorio. O catálogo foi dividido en pteridófitos, gimnospermas e anxiospermas, aportando para cada taxon tódalas citas que foron publicadas ata o momento e aportando citas ata agora inéditas no conxunto do Parque Nacional. O catálogo está conformado por 981 taxons e recolléronse citas dende 1905, cando o Padre Baltasar Merino publicou o primeiro tomo da “Flora descriptiva e ilustrada de Galicia”. Tras unha profunda análise do catálogo realízase unha valoración da flora de interese, estudando aqueles taxons recollidos en catálogos ou listados de flora ameazada ou aqueles que sen o estaren teñen valor para a conservación nas illas do parque. Estes taxons foron sometidos a unha valoración mediante o método PriCon, de prioridade de conservación, método obxectivo que valora e prioriza especies e poboacións para a súa conservación. Para esta valoración tivéronse en conta as variables: ameaza, distribución restrinxida, rareza, responsabilidade, protección autonómica, protección nacional, protección internacional, fraxilidade ecolóxica e interese local. Para os taxons que resultaron de interese elaborouse unha relación cos lugares de distribución natural da especie. Dado o grao de peligrosidade que representan as especies exóticas invasoras, segunda causa mundial de perda de biodiversidade e por encontrarnos nun espacio natural protexido, elaborouse un capítulo específico relativo a esta flora. Este capítulo inclúe tódolos taxons presentes no Parque Nacional que non son autóctonos no mesmo, analizando o seu grado de amenaza, posible vía de introdución e a súa procedencia. O dato que se deduce deste apartado é alarmante, ya que o 29,5 % dos taxons atopados no conxunto do Parque Nacional son exóticos (289 taxons).

Realizouse un censo da colonia de reprodución de corvo mariño cristado ( Phalacrocorax aristotelis) no arquipélago das Illas Cíes, estimándose a poboación nidificante mediante un cálculo directo dos niños presentes. Cartografouse a área ocupada pola colonia a escala 1:10000, incluíndose tamén datos acerca da selección de hábitat de nidificación desta especie nas Cíes. Finalmente, a información fornecida por parcelas de mostraxe, xunto con datos obtidos durante o censo, permítennos adiantar algúns parámetros sobre a bioloxía da reprodución desta especie.

The “Incubatory Reserves Constancy” hypothesis asserts that incubation could be a departure from breeding stress that allows for the maintenance or recovery of body reserves after laying effort (females) or territory defense (males) in those species with bi-parental incubation such as gulls. The plasma composition and body mass of incubating Yellow-legged Gulls ( Larus cachinnans ) were analyzed and related to the number of days after egg-laying. Female gulls showed an increase in uric acid and cholesterol levels, whereas males showed only an increase in uric acid values throughout this period. Moreover, females increased while males maintained their body masses. These results could reflect a recovery process after the laying effort supporting the Incubatory Reserves Constancy hypothesis in females. Uric acid and urea levels are positively correlated to body condition in Yellow-legged Gulls, which could be the result of a change in diet composition. This disagrees with recent findings on body composition in incubating gulls and could be related to variations in food availability among populations or years, and could reflect flexibility in the investment devoted by each sex.

En el presente artículo se realiza un inventario de las especies de anfibios y reptiles presentes en las islas de Galicia. También se presentan algunos datos sobre la ecología y la morfología de algunas poblaciones insulares de estas especies. La herpetofauna de las islas gallegas está compuesta por tres especies de Urodelos, siete de Anuros, siete de Saurios y cuatro de Ofidios. Las especies más ampliamente distribuidas en las islas de la costa de Galicia son las lagartijas del género Podareis. Por otro lado, las especies de anfibios son las que tienen una distribución más restringida, no habitando más que las islas de mayor tamaño, con la excepción de algunas poblaciones de Salamandra salamandra, que viven en pequeños islotes.

Descrición dos elementos vexetais dominantes das illas Cíes, así como as súas máis frecuentes asociacións e lista ou catálogo das plantas observadas.

Analízanse todas as recuperacións dispoñibles de gaivotas patiamarela aneladas como polos que concirnen ao Atlántico norte español (Galicia, Asturias, Cantabria e País Vasco), e compáranse coas recuperacións de aves aneladas na provincia de Xirona. As gaivotas patiamarelas das colonias do Atlántico norte español non parecen realizar desprazamentos de carácter migratorio, recuperándose a maioría das aves a menos de 100 km da colonia natal, situación que contrasta co claro comportamento migratorio das patiamarelas de Mediterráneo occidental. Nas poboacións do Atlántico atopáronse diferenzas significativas entre clases de idade nas distancias á colonia natal, correspondendo os maiores desprazamentos ás aves inmaturas. Pola contra, os datos da provincia de Xirona non parecen indicar a existencia de tales diferenzas. En ambos os casos obsérvase un marcado ciclo estacional, aínda que as menores distancias á colonia de anelamento prodúcense entre maio e setembro no Atlántico, mentres que en Xirona este período ten lugar entre marzo e xuño. Por outra banda, os resultados suxiren que as gaivotas do Atlántico norte español constitúen unha poboación pechada, sen apenas relacións con outras poboacións de L. cachinnans.

Micronutrients are essential for normal metabolic processes during early development. Specifically, it has been suggested that dietderived carotenoids can play a key role in physiological functions because of their antioxidant and immunostimulant properties. However, their role as antioxidants remains controversial. Additionally, it is also unclear whether oxidative stress mediates their immunostimulatory effects. In this field study, we separately supplemented yellow-legged gull (Larus michahellis) chicks with two carotenoids (lutein and β-carotene) with different molecular structures and different transformation pathways into other oxidative forms of carotenoids. We quantified their effect on the oxidative status and the immune response of chicks before and after an oxidative challenge with paraquat, a pro-oxidant molecule. Prior to oxidative challenge, none of the carotenoid treatments affected the oxidative status of chicks, but they enhanced the inflammatory response to an antigen compared with controls. The oxidative challenge enhanced plasma vitamin E levels (but not in β-carotene-supplemented chicks) and the antioxidant capacity in the short term. Interestingly, luteinsupplemented chicks showed lower oxidative damage to proteins than non-lutein-supplemented chicks. After the oxidative challenge, the positive effect of carotenoid supplementation on the immune response disappeared. Thus, these results suggest differential effects of two carotenoids with different molecular structures on the oxidative status. Lutein but not β-carotene helps to combat oxidative damage after a free-radical exposure. Additionally, the results indicate that the immunostimulatory effects of carotenoids are linked to oxidative status during early life.